źródło: httpss://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/28/

Każdy obserwator polityki bywa urzeczony racjami opozycji, może z wyjątkiem zacietrzewionych ideowo pretorian władzy i samych jej kapłanów. Przecież nie sposób nie ulec oczywistym argumentom wytykającym rządzącym błędy, szaleństwa i szkody. Mimo, że przeżywamy to od pokoleń na co dzień ciągle zawierzamy kolejnym obietnicom lepszej zmiany.

Kiedy przypomni ktoś sobie wybitnych przywódców radzieckich pozdrawiających defilujących entuzjastów (zza haseł idei lepszego świata), warto przypomnieć pojawiające się wtedy pytanie: czy oni w to jeszcze wierzą? Dziś wiemy, że nie wierzyli, ale wciąż ulegamy złudzeniom, że ich następcy są bardziej wiarygodni.

Nie miejsce tu na uzasadnienia teoretyczne, ale warto wspomnieć, że poza instynktem i intuicją, są wyjaśnienia naukowe tego prostego zjawiska. Każda ideologia, choć pierwotnie – jako utopia – prowadzi na barykady walki, jest później już tylko pożywką dla ludu, by uzasadniać poczynania władzy. Ideowcy i tak są eliminowani przez współbratymców, bo naiwnie wierzą. Tymczasem więcej, mocniej i dalej – to droga wyznaczana przez zupełnie inny motyw niż idee lepszego życia – niepohamowaną żądzę władzy! Pożerać, pouczać i regulować, ograniczać, wyznaczać, mianować i wiedzieć wszystko!

Cały kłopot w tym jednak, że władza w społeczeństwie jest niezbędna. Bez niej byłby chaos i anarchia! To co dziś dzieje się w Polsce niebawem się skończy, ale martwić się już należy tym, co zrobią następcy..!